معایب خرید کنسول‌های بازی تمام دیجیتال

معایب خرید کنسول‌های بازی تمام دیجیتال

اعلام خبر توقف استفاده از دیسک‌های فیزیکی توسط پلی‌استیشن از سال ۲۰۲۸، صنعت بازی‌های ویدیویی را غافلگیر کرد. بسیاری از افراد، چه آن‌هایی که مجموعه بزرگی از بازی‌ها را در اختیار دارند و چه کسانی که می‌خواهند با بودجه‌ای محدود بازی کنند، معمولاً به سراغ نسخه‌های دیسک‌خور می‌روند. به همین دلیل، تصمیم سونی به موضوع بحث‌های داغ بسیاری تبدیل شد. از سوی دیگر، ایکس‌باکس تلاش می‌کند با طرح «تبدیل دیسک به نسخه دیجیتال»، کاربرانی را که پلی‌استیشن از دست داده است به سمت خود جذب کند؛ اما متأسفانه، همه بازی‌ها از این قابلیت پشتیبانی نمی‌کنند. گذشته از این موضوع، مسئله‌ای بزرگ‌تر و جدی‌تر نیز در میان است: اینکه دوران کنسول‌های تمام‌دیجیتال (بدون درایو دیسک) نزدیک است.طرفداران آینده‌ای که صرفاً بر پایه محصولات دیجیتال است، به طراحی‌های ارزان‌تر و جمع‌وجورتر کنسول‌ها اشاره می‌کنند و استدلال می‌کنند که بازی‌های دیجیتال، بازیکنان را از دردسرهای نگهداری و مدیریت دیسک‌ها رها می‌سازند. در نگاه نخست، این مزایا جذاب به نظر می‌رسند، اما با بررسی دقیق‌تر، مشخص می‌شود که معایب آن به‌مراتب بر مزایایش می‌چربند.

کنسول‌های فقط دیجیتالی به این معنی است که بازیکنان باید بازی‌های دیجیتالی بخرند، به این معنی که نمی‌توانند به سادگی بازی‌ها را از یک دوست قرض بگیرند. مجموعه‌های دیسک فیزیکی که طی دهه‌ها ساخته شده‌اند نیز به طور خودکار غیرقابل استفاده می‌شوند. علاوه بر این، بازی‌های دیجیتالی سال‌ها پس از نسخه‌های فیزیکی خود، قیمتشان کاهش می‌یابد. اینها نیمی از معایب خرید یک کنسول فقط دیجیتالی نیستند. داشتن یک کتابخانه تمام دیجیتالی همچنین به این معنی است که بازی‌های شما می‌توانند هر زمان که فروشگاه آنلاین تصمیم به لغو مجوز یک بازی بگیرد، ناپدید شوند. برخلاف این، پشتیبانی از رسانه‌های فیزیکی در کنسول‌ها، میراث بازی‌های چند دهه‌ای را حفظ می‌کند، به بازیکنان حق انتخاب بیشتری می‌دهد و ارزش بهتری را ارائه می‌دهد. کنسول‌های فقط دیجیتالی به سادگی با سازش‌های زیادی همراه هستند و پنج عیب زیر توضیح می‌دهد که چرا گیمرها باید قبل از خرید آنها دو بار فکر کنند.

خریدهای دیجیتال، مجوزهای قابل‌فسخ اعطا می‌کنند، نه مالکیت

به‌دنبال اعلام خبر توقف پشتیبانی از دیسک‌های فیزیکی بازی‌ها از سال ۲۰۲۸، سونی ایمیلی برای کاربران پلی‌استیشن ارسال کرد تا شرایط خدمات خود را به آن‌ها یادآوری کند. در بخشی از این قوانین آمده است: «به شما مجوز داده شده، نه اینکه [محصول] به شما فروخته شده باشد.» این بدان معناست که بازیکنان در واقع به‌جای مالکیتِ خودِ بازی‌ها، صرفاً مجوزی برای اجرای آن‌ها خریداری می‌کنند؛ مجوزی که قابل‌لغو است. اگر توافق‌های داخلی شرکت به هم بخورد یا سرورها به هر دلیلی از دسترس خارج شوند، دیگر امکان تجربه دوباره آن بازی‌ها وجود نخواهد داشت. این موضوع تنها به بازی‌ها محدود نمی‌شود؛ اخیراً پلی‌استیشن به دلیل مسائل مربوط به مجوزها، بیش از ۵۰۰ عنوان متعلق به شرکت «استودیو کانال» (StudioCanal) را برای کاربران اروپایی حذف کرد. از آنجا که طبق شرایط خدمات، این موارد صرفاً به‌عنوان «مجوز» تلقی می‌شدند، هیچ‌گونه وجهی به کاربران بازگردانده نشد.

اما در مورد کنسول‌هایی که از دیسک استفاده می‌کنند، چنین مشکلی وجود ندارد. دیسک‌های فیزیکی و کنسول‌های سازگار با آن‌ها، به معنای مالکیت واقعی هستند و نمی‌توان رسانه‌های فیزیکی را تنها با فشردن یک دکمه از مجموعه بازی‌های یک کاربر حذف کرد. مسدود یا تعلیق شدن حساب‌های کاربری نیز معضل بزرگ دیگری است. اگرچه این اتفاق به‌ندرت رخ می‌دهد، اما گاهی خطاهای خودکارِ سیستم باعث شده‌اند که حساب برخی کاربران بدون هیچ دلیل موجهی به حالت تعلیق درآید. در چنین شرایطی، دسترسی بازیکنان به مجموعه بازی‌های دیجیتالی‌شان قطع می‌شود و کنسول‌های آن‌ها — که تنها از بازی‌های دیجیتال پشتیبانی می‌کنند — عملاً به اشیایی بلااستفاده و بی‌مصرف تبدیل می‌شوند.نتیجه نهایی این می‌شود که باید ده‌ها تیکت پشتیبانی ثبت و پیگیری کنید تا مشکل حل شود؛ فرآیندی که یک عصرِ قرار بود آرام‌بخش را به کلی خراب می‌کند. رسانه‌های فیزیکی سطحی از محافظت را ارائه می‌دهند که محتوای دیجیتال قادر به فراهم کردن آن نیست. حتی اگر یکی از حساب‌های کاربری مسدود شود، دیسک‌ها همچنان روی سایر حساب‌های کاربریِ همان کنسول قابل استفاده باقی می‌مانند. بنابراین، هیچ دلیلی برای نگرانی از دست دادن مالکیت بازی‌ها به این شیوه وجود ندارد؛ موضوعی که ثابت می‌کند کنسول‌های مبتنی بر دیسک، همچنان گزینه‌ای امن‌تر محسوب می‌شوند.

کنسول‌های دیجیتال، امکان فروش مجدد و مبادله بازی‌ها را از بین می‌برند

یکی دیگر از معایب اصلی خرید کنسول‌های صرفاً دیجیتالی این است که بازیکنان نمی‌توانند بازی‌های دیجیتالی خریداری شده را دوباره بفروشند. این موضوع برای بازیکنانی که عاشق بازی‌های تک‌نفره روایت‌محور هستند، ناامیدکننده می‌شود. چه «مرد عنکبوتی مارول ۲» باشد و چه «روح یوتای»، عناوین AAA معمولاً ساعات محدودی از محتوای جدید را ارائه می‌دهند. اکثر دارندگان می‌خواهند بازی‌های خود را پس از اتمام، از فروشگاه‌ها خارج کنند. اما با کنسول‌های صرفاً دیجیتالی، تبادل بازی با دوستان و تلاش برای فروش مجدد بازی‌هایشان با قیمت ارزان‌تر، هر دو غیرممکن است. علاوه بر این، حتی لایسنس‌هایی که بازیکنان خریداری می‌کنند نیز قابل انتقال نیستند.کنسول‌های مبتنی بر دیسک دچار چنین مشکلی نیستند و آزادی بازیکنان برای فروش مجدد نسخه‌های فیزیکی‌شان را محدود نمی‌کنند. این ویژگی به نوبه خود منجر به شکل‌گیری بازاری پررونق برای فروش مجدد و تبادل بازی‌های دست‌دوم می‌شود. نخستین و بزرگ‌ترین مزیت این امر آن است که بازیکنان می‌توانند بخشی از هزینه‌های صرف‌شده را بازگردانند و در خریدهای بعدی خود صرفه‌جویی کنند. دلیل دیگر برای خرید بازی‌های فیزیکی این است که برخی نسخه‌های خاص و کمیاب، در درازمدت ارزشمندتر می‌شوند و می‌توان آن‌ها را با قیمتی بالاتر به کلکسیونرها فروخت. نسخه‌های فیزیکی بازی‌ها نه تنها نوعی سرمایه‌گذاری محسوب می‌شوند، بلکه دارای ارزش عاطفی نیز هستند. این موضوع بار دیگر معایب متعدد خرید کنسول‌های بازیِ صرفاً دیجیتالی را آشکار می‌سازد.

محدودیت‌های فضای ذخیره‌سازی و وابستگی به اینترنت

کنسول‌های صرفاً دیجیتالی برای دانلود بازی‌ها به اتصال اینترنت متکی هستند. بازی‌های AAA مدرن حجم زیادی دارند. انتظار می‌رود حجم “Grand Theft Auto 6” روی کنسول‌ها حدود ۲۱۲ گیگابایت باشد – حجمی فوق‌العاده بزرگ برای یک بازی مدرن. به‌روزرسانی‌های مداوم بازی، DLCها و تعمیرات اساسی سیستم توسط تولیدکنندگان نیز همچنان در حال کاهش ظرفیت کنسول هستند. نسخه‌های پایه کنسول‌های پلی‌استیشن و ایکس‌باکس سری ایکس هر دو به کمتر از ۹۰۰ گیگابایت فضای ذخیره‌سازی قابل استفاده مجهز هستند. این مقدار در حال حاضر برای تعداد انگشت‌شماری از عناوین سنگین کافی است، اما با توجه به اینکه حجم بازی‌ها هر ساله افزایش می‌یابد، یک کنسول صرفاً دیجیتالی واقعاً برای آینده مناسب نیست. قیمت SSDهای NVMe نیز از زمان رونق هوش مصنوعی سه برابر شده است و فضای ذخیره‌سازی اضافی را به یک راه‌حل بسیار گران‌تر تبدیل می‌کند.یکی دیگر از معایب استفاده از کنسول‌های بازیِ تمام‌دیجیتال (بدون درایو دیسک) این است که این دستگاه‌ها برای انجام هر کاری، کاملاً به اتصال اینترنت وابسته هستند. در مورد نسخه‌های فیزیکی بازی‌ها، بخش عمده‌ای از محتوا روی کنسول کپی می‌شود و به‌روزرسانی‌های باقی‌مانده می‌توانند در پس‌زمینه دانلود شوند. این روش حجم اینترنت بسیار کمتری مصرف می‌کند و در مناطقی که هزینه اینترنت بالاست، استفاده از دیسک‌های فیزیکی مزیتی بزرگ محسوب می‌شود. به همین ترتیب، اگر بازیکن بخواهد در کنسول دیجیتال خود فضا آزاد کند، ناچار است بازی را به‌طور کامل حذف نماید. تجربه دوباره آن بازی مستلزم صرف ساعت‌ها زمان برای دانلود مجدد است؛ در حالی که با استفاده از دیسک، کنسول تنها باید محتوا را کپی کرده و گاهی چند فایل محدود را دانلود کند که این فرآیند زمان بسیار کمتری می‌برد.

دیسک‌های فیزیکی گزینه‌هایی با قیمت ارزان‌تر برای نسخه‌های دست‌دوم ارائه می‌دهند

یکی از بزرگ‌ترین معایب خرید کنسول‌های بازیِ «تمام‌دیجیتال» (بدون درایو دیسک)، محروم شدن از امکان تهیه بازی‌های دست‌دوم است. بازی‌های کارکرده — چه عناوین بزرگ و پرهزینه (AAA) باشند و چه بازی‌های مستقل و خاص — در بازار فیزیکیِ محصولات دست‌دوم، با قیمت ارزان‌تری عرضه می‌شوند. برای مثال، ممکن است بازی‌ای که امروز منتشر می‌شود، یک سال بعد شامل تخفیف شود؛ اما این کاهش قیمت موقتی است و پس از مدتی، قیمت بازی دوباره به همان نرخ اولیه بازمی‌گردد. اکنون بیش از چهار سال از عرضه بازی «الدن رینگ» (Elden Ring) می‌گذرد، با این حال این عنوان همچنان در فروشگاه‌های دیجیتال پلی‌استیشن و ایکس‌باکس با قیمت ۵۹.۹۹ دلار به فروش می‌رسد. در مقابل، اگر گیمری به صورت حضوری به فروشگاهی مراجعه کند و به دنبال نسخه فیزیکیِ دست‌دومِ این بازی باشد، می‌تواند آن را با نصف قیمت یا حتی کمتر تهیه کند.فروشگاه‌های شخص ثالث مانند Best Buy و GameStop مرتباً تبلیغات، فروش‌های فصلی و تخفیف‌های ویژه ارائه می‌دهند. این مناسبت‌ها برای خرید بازی‌های جدید به همان اندازه که برای خرید بازی‌های دست دوم مناسب هستند، مناسب هستند. فروشندگان در Facebook Marketplace همچنین فرصت‌های معامله بازی را فراهم می‌کنند. این تعاملات آفلاین بازیکن با بازیکن برای افرادی که می‌خواهند جدیدترین بازی‌ها را بدون صرف هزینه زیاد انجام دهند، غیرقابل جایگزین است.

دیسک‌های خریداری‌شده بلااستفاده می‌شوند و بازی‌هایی که از فهرست فروش حذف شده‌اند، برای همیشه از دست می‌روند

داشتن کنسولی که صرفاً دیجیتالی است، به معنای از دست دادن دسترسی به مجموعه‌های بازی فیزیکی است که در طول نسل‌های مختلف خریداری شده‌اند. طرفداران کنسول‌های تمام‌دیجیتال ممکن است خرید نسخه‌های دیجیتالی بازی‌ها را پیشنهاد دهند، اما در اینجا یک مشکل اساسی وجود دارد: بازی‌های دیجیتالی ممکن است به دلایل مختلف از فروشگاه‌ها حذف شوند. بازی «ددپول» (محصول ۲۰۱۳) فروش فوق‌العاده‌ای نداشت، اما به لطف طنز هوشمندانه و سیستم مبارزات عالی‌اش، توانست مخاطبان قابل‌توجهی پیدا کند. در حال حاضر، بازی «ددپول» در هیچ پلتفرم دیجیتالی‌ای قابل خریداری نیست؛ چرا که مسائل مربوط به مجوزها باعث حذف آن از فروشگاه‌ها شده است. با این حال، نسخه‌های فیزیکی این بازی همچنان در دسترس هستند و این موضوع نشان می‌دهد که نسخه‌های فیزیکی تا چه اندازه برای حفظ و بقای بازی‌ها حیاتی‌اند.

در حالی که «ددپول» این شانس را داشت که به واسطه‌ی نسخه‌های فیزیکی‌اش حفظ شود، در مورد بازی «کسلوانیا: ماجراجویی تولد دوباره» (Castlevania: The Adventure ReBirth) چنین وضعیتی وجود ندارد. این بازیِ سکوبازی (پلتفرمر) از مجموعه «کسلوانیا»، در سال ۲۰۰۹ و به‌صورت کاملاً دیجیتالی در فروشگاه «WiiWare» برای دستگاه‌های نینتندو عرضه شد. این فروشگاه در سال ۲۰۱۹ تعطیل شد. از آنجا که هیچ نسخه فیزیکی‌ای از این بازی وجود ندارد، «کسلوانیا: ماجراجویی تولد دوباره» امروزه نه به صورت فیزیکی و نه به صورت دیجیتالی قابل دسترسی نیست. در نگاهی کلان‌تر، آینده‌ای که تنها بر پایه محصولات دیجیتالی باشد، همواره با خطر حذف بازی‌ها از فروشگاه‌ها همراه است. کنسول‌هایی که از دیسک پشتیبانی می‌کنند، دچار چنین حذف‌های ناگهانی و غیرمنتظره‌ای نمی‌شوند؛ همین امر باعث می‌شود کنسول‌های تمام‌دیجیتال، انتخابی غیرقابل‌اطمینان برای بازیکنان و کل صنعت بازی باشند.


ثبت امتیاز به این مطلب


مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *